به گزارش «اطلاعات آنلاین» به نقل از وار زون، این تصویر اولین نمای دقیق از موشکی را ارائه می‌دهد که چندین سال عملیاتی بوده اما قبلاً فقط در عکس‌های دور مستند شده بود.

از دیدگاه Defense Express، حمله به تانکرهای سوخت‌رسانی هوایی ممکن است مأموریت کلیدی این موشک باشد.

با وجود این موشک، هوانوردی رزمی ایالات متحده بخش قابل توجهی از اثربخشی خود، از جمله توانایی تمرکز نیروهای بزرگ در هوا، انجام عملیات‌های هوانوردی تاکتیکی دوربرد و حفظ گشت‌های هوایی رزمی چند ساعته را از دست می‌دهد.

علاوه بر این، بخش قابل توجهی از قدرت هوایی ایالات متحده به طور حیاتی به تعداد محدودی از پایگاه‌های هوایی خط مقدم وابسته خواهد شد که بسیاری از آنها در دسترس سیستم‌های موشکی چین قرار خواهند گرفت. در عمل، این می‌تواند به فلج شدن عملیات هوایی ایالات متحده در صحنه نبرد منجر شود.

اگرچه این تصویر نشان نمی‌دهد که موشک واقعی است یا ماکتی در مقیاس کامل و اینکه کجا، چه زمانی یا توسط چه کسی نمایش داده شده است؟ اما این تصویر نزدیک سطحی از جزئیات بصری را ارائه می‌دهد که قبلاً در دسترس نبود.

این موشک فقط در تصاویر دور حمل شده توسط هواپیماهای جنگنده دیده شده بود که وجود و مقیاس آن را تأیید می‌کرد اما ارزیابی دقیق آن را محدود می‌کرد. نمای نزدیک، امکان درک بهتر تناسبات و طرح خارجی موشک را فراهم می‌کند و تخمین‌های قبلی در مورد اندازه آن را تقویت می‌کند. این ظاهر نشان‌دهنده تغییر در وضعیت نیست، زیرا این موشک در حال حاضر در حال خدمت است، اما گامی مهم در دیده شدن یک موشک چینی است که با وجود سال‌ها بحث، نسبتاً مبهم باقی مانده است.

توسعه PL-۱۷ را می‌توان حداقل به ده سال پیش، در سال ۲۰۱۶، زمانی که یک موشک هوا به هوای بسیار بزرگ برای اولین بار در طول آزمایش بر روی یک جنگنده شنیانگ J-۱۶ مشاهده شد، ردیابی کرد. در آن زمان، این سلاح به طور غیررسمی در خارج از چین با عنوان PL-XX شناخته می‌شد، که نشان دهنده عدم اطمینان در مورد نام و نقش آن است.

منابع بعدی نام PL-۲۰ را پیشنهاد کردند، اما PL-۱۷ از آن زمان به عنوان نام تثبیت شده، همراه با نام گزارش شده ناتو CH-AA-۱۲ Auger، تبدیل شده است.

در اکتبر ۲۰۲۲، رسانه‌های دولتی چین اعلام کردند که این موشک وارد خدمت شده است و تا سال ۲۰۲۳، تصاویر رسمی که نشان می‌دادند دسته‌های J-۱۶ حامل این سلاح هستند، این نتیجه‌گیری را که این موشک عملیاتی شده است، تأیید کرد. از آن زمان، هیچ تصویر برد نزدیکی منتشر نشده است و ابهاماتی در مورد پیکربندی دقیق آن وجود دارد.

موشک PL-۱۷ که مکمل موشک‌های کوتاه‌بردی مانند PL-۱۰ است، تقریباً ۶ متر طول دارد و برخی ارزیابی‌ها طول آن را کمی بالاتر از ۵.۷ متر می‌دانند.

 این باعث می‌شود که این موشک به طور قابل توجهی بزرگتر از موشک‌هایی مانند PL-۱۵ یا AIM-۱۲۰ باشد که معمولاً حدود ۴ متر طول دارند. افزایش اندازه امکان بارگیری سوخت جامد بیشتری را فراهم می‌کند که مستقیماً برد بالقوه درگیری آن را بهبود می‌بخشد. تخمین‌ها عموماً برد مؤثر PL-۱۷ را بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ کیلومتر قرار می‌دهند، در حالی که قدیمی‌ترین اندیشکده دفاعی و امنیتی جهان، موسسه خدمات متحد سلطنتی، برد ۴۰۰ کیلومتر را در شرایط پرتاب و هدف‌گیری مطلوب ذکر می‌کند.

گزارش شده است که این موشک به سرعت‌های بالاتر از ۴ ماخ می‌رسد که از طریق یک موتور راکت سوخت جامد دو پالسه همراه با یک پروفایل پروازی بالا به دست می‌آید. این ویژگی‌ها آن را در میان موشک‌های هوا به هوای دوربرد که در حال حاضر در خدمت عملیاتی هستند، قرار می‌دهد.

اندازه موشک پیامدهای روشنی برای ادغام و استفاده در هواپیما دارد. طول آن مانع از حمل داخلی در جنگنده‌های رادارگریز مانند J-۳۵ می‌شود، که در اطراف محفظه‌های سلاح داخلی بهینه شده برای موشک‌های هوا به هوای کوتاه‌تر طراحی شده‌اند.

بنابراین، با نیاز به نصب خارجی که باعث افزایش کشش آیرودینامیکی و رد رادار می‌شود، دیده شده است که PL-۱۷ بر روی جت‌های جنگنده‌ای مانند J-۱۰C و J-۱۶ نصب شده است که ظرفیت بار و نقاط سخت لازم برای حمل چنین سلاح بزرگی را دارند. ارزیابی‌ها همچنین نشان دهنده سازگاری با سایر جنگنده‌های سنگین مورد استفاده چین، از جمله Su-۳۰MKK و Su-۳۵ است. گمانه‌زنی‌هایی در مورد حمل خارجی در J-۲۰ وجود داشته است، اما هیچ تصویر تایید شده‌ای تا به امروز این پیکربندی را نشان نداده است.

 با نگاهی به آینده، انتظار می‌رود J-۳۶ دارای یک محفظه سلاح داخلی به اندازه کافی وسیع باشد تا موشک‌های هوا به هوای فراتر از دید (BVR) مانند PL-۱۷ را در خود جای دهد. در نتیجه، PL-۱۷ به دلیل محدودیت‌های بار و ادغام، ارتباط نزدیکی با جت‌های جنگنده بزرگتر دارد.

از نظر هدایت و مشخصات پرواز، PL-۱۷ به گونه‌ای ارزیابی می‌شود که به ناوبری اینرسیایی متکی باشد که توسط به‌روزرسانی‌های ماهواره‌ای و یک لینک داده دو طرفه در طول مرحله میانی پشتیبانی می‌شود.

این امر به موشک اجازه می‌دهد تا پس از پرتاب، به‌روزرسانی‌های هدف‌گیری را دریافت کند، که برای درگیری در فواصل چند صد کیلومتری ضروری است.

اعتقاد بر این است که در طول مرحله پایانی، یک جستجوگر چندوجهی را فعال می‌کند که هدایت راداری فعال را با عناصر حسگر غیرفعال ترکیب می‌کند.

چنین پیکربندی به آن اجازه می‌دهد تا اهدافی با امضاهای راداری بزرگ یا انتشار فعال را هدف قرار دهد و در عین حال در برابر اقدامات متقابل مقاوم باشد.

 کنترل پرواز توسط باله‌های کنترلی نسبتاً کوچک و بردار رانش ارائه می‌شود که با طراحی بهینه شده برای رهگیری با سرعت بالا و برد بلند به جای نبرد مانوری برد نزدیک، سازگار است.

مسیر پرتاب موشک به سمت هدف به گونه‌ای طراحی شده است که برد و انرژی لازم برای رسیدن به هدف را قبل از شیرجه نهایی به حداکثر برساند.